کنار ساعت شماطه دار تنهایی
دلم گرفته از این روزگار تنهایی
دلم گرفته از این روزهای بی تقویم
دوشنبه...جمعه...شنبه... کنارتنهایی
سه شنبه عصرمن واشکهای دلتنگی
دو کوچه مانده به باران قرار تنهایی
دوپیچ آن طرف ازساعت نیامدنت
دو گام دورتر از انتظار تنهایی
سه شنبه عصرتوناگاه می رسی ازراه
دچار یک تب عاشق دچارتنهایی
ومی نشینی مثل دل شکسته من
به روی صندلی چرخدار تنهایی....

عشق آن است که صد دل به یک یار دهی

عشق آن است که صد دل به یک یار دهی

*******

لحظه‌هارو با تو بودن
در نگاه تو شكفتن
حس عشق رو در تو ديدن
مثل روياي تو خوابه
با تو رفتن
با تو موندن
مثل قصه تورو خوندن
تا هميشه تورو خواستن
مثل تشنگي آبه
اگه چشمات من رو مي‌خواست
تو نگاه تو ميمردم
اگه دستات مال من بود
جون به دستات مي‌سپردم
اگه اسمم رو مي‌خوندي
ديگه از ياد نمي‌بردم
اگه با من تو مي‌موندي
همه دنيارو مي‌بردم
بي تو اما سرسپردن
بي تو و عشق تو بودن
تو غبار جاده موندن
بي تو خوب من محاله
بي تو حتي زنده بوندن
بي هدف نفس كشيدن
تا ابد تورو نديدن
واسه من رنج و عذابه
اگه چشمات من رو مي‌خواست
تو نگاه تو ميمردم
اگه دستات مال من بود
جون به دستات مي‌سپردم
اگه اسمم رو مي‌خوندي
ديگه از ياد نمي‌بردم
اگه با من تو مي‌موندي
همه دنيارو مي‌بردم
توي آسمون عشقم
غير تو پرنده‌اي نيست
روي خاموشي لبهام
جز تو اسم ديگه‌اي نيست
توي قلب من عزيزم
هيچ كسي جايي نداره
دل عاشقم بجز تو
هيچ كسي رو دوست نداره
اگه چشمات من رو مي‌خواست
تو نگاه تو ميمردم
اگه دستات مال من بود
جون به دستات مي‌سپردم
اگه اسمم رو مي‌خوندي

ای کاش ای کاشها نبود

زیر پایت پر از ترانه کنم

گر بپرسند نازنین تو کیست

دوست دارم به تو اشاره کنم

خدای اطلسی ها با تو باشد

پناه بی کسی ها با تو باشد

تمام لحظه های خوب یک عمر

به جز دلواپسی ها با تو باشد

نمیدانم که میدانست او دلیل گریه هایم را؟

نمیدانم که حس می کرد....                                     حضورش در سکوتم را

و میدانم که میدانست                                           ز عاشق بودنش مستم

وجود ساده اش بوده                     که من                    اینگونه دل بستم

دوستت دارم

دوست داشتن همیشه گفتن نیست

گاه نگاه است و گاه سکوت.....

و این درد مشترک بین من و توست که گاهی..........

نمی توانیم در چشم هم نیز نگاه کنیم

دوستت دارم

تنهاترین فکر تنهایی من............

گر چه در خویش شکستیم صدایی نکنیم

پر پروانه شکستن هنر انسان نیست

گر شکستیم ز غفلت من و مایی نکنیم

یادمان باشد اگر شاخه گلی را چیدیم

وقت پر پر شدنش سازو نوایی نکنیم

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند

طلب عشق ز هر بی سر و پایی نکنیم

هیچ کس ویرانیم را حس نکرد

                                            وسعت تنهایم را حس نکرد

در میان خنده های تلخ من

                                            گریه پنهانیم را حس نکرد

در هجوم لحضه های بی کسی

                                    درد بی کس ماندنم را حس نکرد

آنکه با آغاز من مانوس بود

                                         لحظه ی پایانیم را حس نکرد

بهانه هایت برای رفتن چه بچهگانه بود

چه بی قرار بودی که زودتر بروی از دلی که روزی بی اجازه واردش شده بودی

رفتنت را پذیرفتم با تمامی بهانه های ریز و درشت

نمی خواهم که برگردی چون غروب روزی که ترکم کردی

                         پشت کامیونی خواندم

               برگ از درخت خسته میشه پاییز بهونس

نازک تر از بلورم و نرم تراز حریر

اگر قصد شکستن داری 

                         سنگ بی انصافی است

                                                   یک تلنگر کافی است

چقدر سخته تو چشای کسی که تمام عشقتو ازت دزدید و به جاش یه زخم همیشگی رو قلبت گذاشت زل بزنی و بجای اینکه لبریز از کینه و نفرت بشی حس کنی که هنوزم دوسش داری

چقدر سخته دلت بخواد سرتو باز به دیواری تکیه بدی که یک بار زیر آوار غرورش همه وجودت له شده

چقدر سخته تو خیالت ساعت ها باهاش حرف بزنیاما وقتی دیدیش هیچی به جز سلام نتونی بهش بگی

چقدر سخته وقتی پشت بهشی ذره های اشک گونه هاتو خیس کنه اما مجبور باشی بخندی تا نفهمه هنوزم دوسش دا ی

چقدر سخته گل آرزوهاتو تو باغچه دیگری ببینی و هزار بار با خودت بشکنی و اون وقت آروم زیر لب بگی

                                  گل من باغچه نو مبارک

 آنگاه که خورشید وجودت

                          در آسمان زندگی ام طلوع کرد

                                                            آنرا سراسر سرشار از

                                                                                         نور و روشنایی گردانید

                                      تا ابد یگانه خورشید آسمان زندگی ام باش

از خود نمی پرسی چرا؟                                   این خسته را آزردمش؟

با خود نمی گویی چرا؟                    این مرغک پر بسته را در دام غم افسردمش؟

                       اما چرا عشق تو را من سالها در سینه پنهان داشتم

                        وین راز درد آلود را در دل نهفتم -آه- تا جان دارام

                           این آتش سوزنده را آخر کجا می بردمش؟

رویش عشق سر آغاز کتاب من و توست

                         گوش کن

                                 این صدای دل یک بلبل مست

                                                    در تمنای گلی ایست

                                                                  که به او میگوید

                                                                    تا ابد لحظه به لحظه دل من

                                                                               با همه مستی و شیدایی و عشق

                                                     همه تقدیم تو باد

چرا همه اونایی که ادعا داران عاشقاْ

بعد چند وقت عشقشونو می فروشاْ؟  اونم خیلی ارزون  یا اونو میدن به یکی دیگه؟

یا به عشقشون خیانت میکنن؟

چرا نمی تونن کسی رو ببخشاْ؟  یا بهش یه فرصت دیگه بدن؟

یا برعکس یه عده که به آدم بد می کنن بعد یه مدت سر و کاشون پیدا میشه با هزار تا جلوه که من اون جوری نیستم و اینجوریم ووووووووووووووووووووووووو

یا اصلاْ چرا هیچ عشقی موندگار نیست؟

چرا کسایی که اول راه از یه گوله آتیشم بدترن بد یه مدت از یخم سردتر میشن؟

خلاصه چرا هیک کس سر حرفش وا نمیسته

چرا هیچ کس حاضر نیست غرورشو بشکنه یا حداقل غرور شکسته شده یکی دیگه رو ببینه یکی که یه روزی خودشو و تمام غرورشو واسه خاطر اون میذاشت زیر پاش

شایدم فقط به زبون این کارو میکرد

منتظر جواباتون هستم

انتظار بده پس منتظرم نظارین

دوستداره همتون نونا

میخوام از این به بعد بزنم به دره بیخیالی

بیخیاله همه چی شم

این همه غم و غصه که چی ۲روز میخوایم زندگی کنیم همش غمه

نظره شمت چیه؟

دوست ذاره همتونم

فدایه هر چی بچه باحاله

                   گریه کردم نوشتم نازنینم یا تو یا مرگ

                                  به تو گفتم باورم کن میون این همه دیوار

                                                          تو با خنده ای نوشتی هم نفس خدا نگهدار  

یه سوال فوری و بی مقدمه لطفاْ سریع جواب بدین چون عجله دارام

اگر بخواین به یکی از عزیزاتون کادو تولد بدین بهش چی میدین؟

منتظر جوابای قشنگتون هستم

فدای همتون

سلام به همه دوستای خوبم

دلم واسه تک تکتون یه ذره شده تو این مدت به یاد همتون بودم اما متاسفانه نمی تونستم بیام

نکنه منو فراموش کرده باشین؟

قول میدم زود زود تر سر بزنم و آپ کنم

منتظرم باشین

دوست داره همتون

زودی میام

همتونو دوست دارام به یاد همتونم هستم یه آبجی گلم سحر زیبای مهربون بهداد عزیز پروانه عاشق وووووو

همهی هون عزیزایی که ذهنه من یاری نکرد اسمشون رو ببرم

من تا یه مدتی نمیتونم بیلم خیلی درگیرم فرست ندارم از همتون عذر خواهی می کنم

فدای همتون دوستون دارم

تو هم مثله من نمی تونی دوم بیاری نرو

تو هم مثل من تو قصه کم می یاری نرو                   نرو             آه           نرو

نروووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووو

 تو هم می پوسی میمیری بی من    نرو 

                                    تو هم تو هم تائون غم می گیری ای من نرو      نرو              نروووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووو

تو که میدونی من بی تو تو بی من یعنی حسرت 

                                                  تو که میدونی بی جواب می مونه عشق عادت

                تو که میدونی کم میشم                   تو که میدونی کم میشی

                       تو که میدونی هم آغوش غم میشی   نرو  نرو   نرو

بری جواب روزا تو چی میدی؟        حرفای مارو تو گوش کی میگی؟        

                     تو می دونی تو این بچه بازی             من و تو هر دو بازنده بازی

نرو که رفتنت صلاح ما نیست            ببین جدایی تو نگاه ما نیست

نرو نذار بگم عشق یعنی حسرت                   نذار این تمنا بشه نفرت        نرو

تو که میدو نی من بی تو تو بی من  یعنی

                                 حسرت....  

تو یک رویای نادیده ای

                      سر به دیوار مهرت می گذارم

                                                      و پشت نرده های خیال یک آرزو

                                                                                              آنقدر می نشینم

                                                                                                           و آنقدر می نویسم تا

                                                بیایی 

بی خنده ات هیچ غنچه ای نمی شکفد  

            یکبار دیگر بر گلزار خزان زده زندگیم بخند

در یک دقیقه می توان قلبی را شکست

در یک ساعت می توان دوست داشت

در یک روز می توان عاشق شد

اما یک عمر نمی توان فراموش کرد

گاهی محبت به دوش آدمی سنگینی می کند...

گاهی عشق را باید دریغ کرد...

گاهی نباید دوست داشت...

گاهی نباید مهربان بود...

گاهی باید رفت...

گاهی باید یرای همیشه مرد...

نمي دانم تو مي داني كه من بي تو بهاران را نمي خواهم

      پریشانم                        پريشانم                              پريشانم

                           خسته شدم از روزاي تكراري

منم خزون يك سكوت مبهم

                            تويي بهار و نغمه بهاري

     اي عشق مدد كن به سامان برسيم

                  چون مزرعه تشنه به باران برسيم

                                            يا من برسم به يار يا يار به من

                                                          يا هر دو بميريم و به پايان برسيم

  کناره آشیان تو من آشیانه می کنم

      فضای آشیانه را پر از ترانه می کنم

           یکی سئوال می کند برای چه تو زنده ای

                     و من برای زندگی تو را بهانه می کنم